PARROQUIAS DO NOSO CONCELLO

 COSPEITO e un municipio español de la provincia de Lugo, en la comunidad autonoma de Galicia, con capitalidade na Feira do Monte.

Símbolos[editar]

Escudo de Cospeito.svg

El escudo heráldico que representa al municipio fue aprobado oficialmente el 16 de junio de 1995. El blasón del escudo es el siguiente:

«De oro y sobre ondas de azur y plata, una cruz floronada de gules, cargada de cinco veneras de plata; mantelado de gules con dos torres de oro. Al timbre, corona real cerrada.»
Diario Oficial de Galicia nº 126 de 3 de julio de 1995 
 

 Cospeito está enclavado en la comarca de la Tierra Llana, a 28 km de distancia de la capital provincial.4​ Su relieve es principalmente llano, pero con ligeras ondulaciones.5​

El río Miño y sus afluentes Támoga y Abadín atraviesan el municipio por su límite sur y este.5​ Además, destaca la laguna de Cospeito, humedal con presencia de patos, garzas y otras especies, de interés para los aficionados a la ornitología y amantes de la naturaleza que se encuentra englobada dentro de la Reserva de la Biosfera Tierras del Miño.6​


Organización territorial[editar]

El municipio está formado por doscientas treinta y siete entidades de población distribuidas en veinte parroquias:7​8​9​10​



Comentarios

Publicar un comentario

Entradas populares de este blog

O máis bonito do meu pobo

Imagen
 No meu pobo hay unha lagoa moi bonita que foi ten unha lenda espectacular. No lugar no que hoxe se atopa a lagoa de Cospeito, existiu nun tempo unha vila que chamaban Valverde. Disque a esta vila chegou un día un mendigo pedindo pousada, pero todas as portas se ían pechando ao seu paso. Ata que, xa ás aforas do lugar, foi acollido nunha casiña humilde, onde lle deron abrigo. O mendigo pediu que polo amor de Deus lle desen tamén algo de comer, pero os veciños só tiñan unha becerra no cortello, a súa única forma de manutención. Así e todo, decidiron sacrificala para darlle comida a aquel pobre home. Logo de cear, o visitante díxolles aos da casa que antes de se deitar, botasen os ósos pequenos da becerra no cortello pequeno, e os grandes no cortello grande; malia que non entendían a razón decidiron facelo así e foron durmir. Ao día seguinte, ao mencer, o mendigo despertou a berros aos da casa pedíndolles leite para o almorzo. Os veciños pensaban que toleara e lembráronlle que o únic...
Leer más